[çerağ]

Tapduk Emre, Yunus'a der;

Halk gözünde hürmet görmek Hakk indinde muhabbet bulmak değildir. Eğer bir sufi halkın gözünde büyük bir itibar kazansa da şu üç 'ben'i terk etmediği müddetçe ilâhi muhabbet sofrasına oturamaz.

O üç 'ben'
'Benim için'
'Benimle'
'Ben yaptım' dememektir...

Üç 'ben' illetinin ilacı üç türlüdür;
Birincisi 'fakir' olduğunu unutmamak. Bu fakirlik mal servet fakirliği değil, nimetler varken şımarmadan yoksulluğu görebilmektir. Birinci beni 'ben fakir' diye söze başlarken öldürürsün.
İkincisi fâni'liktir. Yani ben yokum O var demektir. "Ene'l-fâni, Huve'l Bâki" dediğin an Fenafillah'tan Bekabillâh'ı görmüş olursun. İkinci 'Ben'i ben yok olacağım Allah ise ölümsüzdür dersen öldürmüş olursun.
Üçüncüsü ve en tehlikeli 'Ben' ben yaptım, ben bilirim, ben öğrendim demektir ki Şeytanın bile ayağının titrediği yer burada başlar.
Üçüncü 'Ben'i ben bilmem Allah bilir kelamı öldürür.
"Ben" insanları boğan bir girdap.
"Biz" yüzme bilenler için bir yol ama yüzme bilmeyenler için 'biz'de bir girdap.
En selametli yol 'O' demektir.
Birçok âlimin de ayağının kalbinin kaydığı zemin işte bu "Ben"dir...
Nice kitap yutmuş hitabeti etkileyici hatip ve vaizler 'ben' sarhoşluğuna düşüp küstahlaşmışlardır. Bunlar dinine karşı hassas olan saf müslümanları bu şekilde avlamak istemişlerdir. Amaçlarını konuşup ama yaşayamadıkları ayet ve hadislerle örtmeye çalışırlar.

İrşat vazifelerine çıkana değin her gün "Bilmem" zikrini tespih etmeni istiyorum. Bu, manevi yolculuklarda bildiklerini sıfırlayıp Allah'a teslim olmak için ilk basamaktır. "bilmem" zikrinde kendi enaniyetini terbiye etmiş olursun
Yunus'um birisi ismini sorduğunda bile bilmem de Ta ki bu üç "ben" i içinde def edene değin..
Sonrasında amel ederek bereketlendirdiğin ilmini, sözünü halk ile paylaşabilirsin....

alıntıdır...